Van de week keek ik de film PAAZ. Er zat een scène in die bij mij bleef hangen. Niet omdat het zo’n prachtig filmisch moment was, maar omdat er ineens taal werd gegeven aan iets wat ik zelf al heel lang voel, zonder dat ik precies wist hoe ik het moest noemen. Iemand vroeg: “Wil…
Er is een verschil tussen hulp zoeken en jezelf werkelijk laten helpen. Dat klinkt misschien hard, maar volgens mij zit daar precies de plek waar veel mensen vastlopen. Niet omdat ze dom zijn. Niet omdat ze niet willen. Niet omdat ze geen pijn hebben. Integendeel. Vaak hebben mensen juist zo veel pijn dat ze bereid…
Bijna iedereen kent het verschil tussen contact dat stroomt en contact dat knelt. Je voelt het meteen in je lijf. Er zijn momenten waarop je met iemand bent en het gewoon zacht wordt vanbinnen. Je voelt je gezien. Niet half, niet op voorwaarde, niet alleen als je gezellig of sterk of makkelijk bent, maar echt….
Verliefdheid is niet dat zachte, veilige gevoel waar mensen het vaak over hebben. Het is geen rustig begin van iets moois dat zich netjes opbouwt. Het is eerder een toestand waarin je hele binnenwereld verschuift zonder dat je daar controle over hebt. Alsof iemand aan knoppen zit te draaien waar jij zelf niet eens van…
Ik merk dat ik hier een beetje omheen beweeg. Niet omdat ik er niets over te zeggen heb, maar juist omdat ik voel dat dit zo’n onderwerp is waar iedereen meteen een mening over heeft, waar kampen ontstaan, waar het gesprek snel harder wordt dan het eigenlijk zou moeten zijn, terwijl de kern juist vraagt…
Ik denk dat een van de pijnlijkste vormen van rouw niet eens de rouw is waar de wereld taal voor heeft, maar juist die stille variant waarin niemand dood is gegaan en jij toch rondloopt alsof er iets in jou begraven moet worden, omdat iemand nog leeft, nog ademt, nog ergens op deze aarde een…
Er zijn mensen die zeggen dat ze gewoon “van nature” zorgzaam zijn. Dat ze graag geven. Dat ze nu eenmaal de sfeer aanvoelen. Dat ze conflict liever vermijden. En eerlijk: dat kán ook gewoon waar zijn. Maar er is een ander type. Een rauwere variant. Die voelt niet als zorgzaamheid, maar als spanning in je…
We doen het allemaal. We lopen rond met een brein dat de hele dag door een soort mini-documentaire inspreekt over de werkelijkheid. En dan denken we dat we goed kunnen invoelen. Maar vaak zijn we niet aan het invoelen. We zijn aan het invullen. En invullen is een stille saboteur. Niet omdat je soms ongelijk…
Ik werk veel met mensen die vastlopen in complex trauma en verslaving. En als ik daar één ding van heb geleerd, is dit: herstel is geen inzicht-only project. Je kunt je patronen tot op celniveau snappen, je kunt precies weten waar het vandaan komt, je kunt je jeugd analyseren als een Netflix-docu… …maar als je…
Er is een soort pijn waar bijna niemand taal voor krijgt. Je bent niet overduidelijk mishandeld. Niet zichtbaar verwaarloosd. Er is geen spectaculair trauma-verhaal dat je kunt aanwijzen. Op papier was het “prima”. En toch voel je je een soort zwerfkat. Een identiteit die zegt: ik hoor nergens écht bij.. Niet echt. Niet in dat…