OVER DENISE
Ik ben nooit zo goed geweest in netjes binnen de lijntjes leven.
Als kind voelde ik al dat er iets niet klopte. Niet met mij, maar met hoe de wereld soms werkt. Volwassenen die doen alsof ze het allemaal weten. Relaties die er van buiten prima uitzien, maar van binnen leeg aanvoelen.
Mensen die praten over liefde, terwijl ze ondertussen vooral leven vanuit angst. Dat intrigeerde me al vroeg. Waarom doen we zo hard ons best om normaal te lijken, terwijl er van binnen bij zoveel mensen complete chaos leeft?
BEGIN IN DE topsport
Mijn pad begon niet in de psychologie, maar in de topsport. Ik werd vier keer wereldkampioen wakeboarden en leerde in die jaren meer over discipline, prestatiedruk, mentale weerbaarheid en doorzetten dan welke opleiding me waarschijnlijk ooit had kunnen leren.
Twee kruisbanden verder en een leven vol trainen, vallen en opnieuw opstaan later, besloot ik in 2013 te stoppen. Topsport is in die zin een keiharde leermeester. Je leert niet alleen winnen, maar vooral ook wat het vraagt om jezelf steeds opnieuw bij elkaar te rapen.
MIJN coachstudio
Na mijn sportcarrière startte ik mijn coachstudio. Jarenlang werkte ik met honderden mensen die vastliepen in relaties, patronen, verslavingen of simpelweg zichzelf onderweg kwijt waren geraakt.
En in al die verhalen zag ik steeds iets terugkomen: de meeste mensen denken dat er iets mis is met hen, terwijl dat meestal helemaal niet zo is.
Wat er vaak aan de hand is, is dat ze hebben geleerd te overleven in situaties die niet veilig waren. En wat ooit een slimme manier was om jezelf staande te houden, wordt later precies datgene waar je op vastloopt.
HET leven SCHUDDE MIJ WAKKER
Dat inzicht kwam alleen niet louter uit mijn opleiding en werk. Het leven besloot mij zelf ook een paar keer hard wakker te schudden. Een scheiding. Verslaving. Een faillissement. Relaties die me volledig onderuit haalden. Momenten waarop ik zelf niet meer wist wie ik was. En dan kun je coach zijn, boeken lezen en opleidingen volgen, maar uiteindelijk kom je op hetzelfde punt uit als ieder ander mens: je moet jezelf onder ogen komen.
De afgelopen jaren heb ik precies dat gedaan. Niet een beetje, maar echt. Niet alleen de mooie of sterke versie van mezelf, maar ook de delen waar schaamte zit, woede, angst en oude patronen die zich veel dieper in je nestelen dan je lief is. Dat werk was confronterend, pijnlijk en soms ronduit lelijk. Maar het gaf me ook iets terug wat veel waardevoller is dan kennis, namelijk begrip.
EERLIJK KIJKEN NAAR JE leven
Begrip voor hoe mensen werken. Begrip voor hoe trauma zich kan verstoppen in gedrag dat aan de buitenkant misschien lastig, chaotisch of destructief lijkt. Begrip voor hoe ingewikkeld liefde kan worden wanneer je zenuwstelsel ooit heeft geleerd dat verbinding niet vanzelfsprekend veilig is.
Mijn werk gaat daarom niet over trucjes. Het gaat niet over positief denken en ook niet over de beste versie van jezelf worden. Mijn werk gaat over eerlijk kijken naar je leven. Over zien waar je jezelf saboteert, begrijpen waar dat vandaan komt en vervolgens verantwoordelijkheid nemen voor hoe je verder wilt leven. Niet perfect, maar wel bewust.
Ik geloof niet zo in coaches die boven mensen staan. Ik geloof in mensen die bereid zijn om naast je te staan. Niet omdat ze alles weten, maar omdat ze zelf ook door het vuur zijn gegaan.
Dat is wie ik ben.